Κάμω να σ’ αλησμονήσω,
μα η καρδιά μου με πονεί
Σύ σ’ η πρώτη μου αγάπη, σύ ΄σαι η παντοτινή
Κάμω χάζι να σε βλέπω την ημέρα μια φορά
Για να παίρνει ο νους μου αέρα
κι η καρδιά παρηγοριά
Απεφάσισα τα μαύρα να φορώ παντοτινά
και να κλαίω μέρα-νύχτα, τη δική σου απονιά
Απεφάσισα να γίνω στην Ελλάδα ταχτικός
Στη φεργάδα καπετάνιος
και στον πόνο μου γιατρός

< Προηγούμενο		Επόμενο >