Δεν σου ‘λέγα, τρυγόνα μου

Δεν σου ‘λέγα, τρυγόνα μου,
το καλοκαίρ’ να μη λαλείς
γιατί ‘ναι ο ξένος κυνηγός
και στάει βρόχια στα βουνά,
και σε τσακώσει ζωντανή
και θα σε βάλει στο κλουβί
για να λαλάς κάθε πρωί;

Όσα άστρα ‘πο τον ουρανό
και φύλλα από τα δέντρα,
τόσα φλουριά εξόδιασα
κόρη μου για τ’ εσένα.

Δεν το ‘ξερα λεβέντη μου
το πως πονάς για μένα
να γένω γης να με πατείς
γιοφύρι να περάσεις.

Να γίνω κι ασημόκουπα
να σε κερνώ να πίνεις.
Εσύ να πίνεις το κρασί
κι εγώ να λάμπω μέσα.

Ταξινομείται στα τραγούδια του γάμου στη συλλογή με τα τραγούδια του ΛΟΥΨΙΚΟΥ ΚΟΝΙΤΣΑΣ σε επιμέλεια των Αγόρω Τσίου και Άλκη Ράφτη. Η κατάληξή του συναντά το “ΟΣΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΕΧΕΙ Η ΑΝΟΙΞΙΣ”, δεροπολίτικο τραγούδι της αγάπης. Μεταγραφή “ΑΠΕΙΡΟΣ”, ΑΡΧΕΙΟ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ