Σαρανταπέντε λεμονιές

Σαρανταπέντε λεμονιές στην άμμο φυτρωμένες
και το νερό στη ρίζα τους καυτές μαραγκιασμένες
έτσι κι η κορ΄ η ανύπανδρη περνάει το καιρό της
λόγια λέγει της μάνας της και λόγια τσ’ αδερφής της:

“Μάνα για δε με πάντρεψες φοντάμουν στον καιρό μου
να΄χω παιδί στα χέρια μου κι άντρα στην αγκαλιά μου;”